หากในหนังจตุรภาคซอมบี้ของ George A.Romero ใช้เหล่าซอมบี้แทนชนชั้นแรงงาน คนผิวสี หรือโลกมุสลิม ที่ถูกทำให้กลายเป็นผีดิบ -เอาคืน- ชนชั้นกลางนักบริโภค หากแต่ Slither กลับตาลปัตรให้เราเห็นว่าเหล่าผีดิบที่แท้คือรูปรอยของผู้บริโภค ที่เอาแต่บริโภคๆ อย่าไม่ลืมหูลืมตา การบริโภคในโลกทุนปัจจุบันไม่ใช่เพียงการขุนตัวเองให้อ้วนพีฟุ้งเฟ้ออยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยทรัพยากรเท่านั้น เพราะในปัจจุบันเราไม่ได้เพียงบริโภควัตถุเท่านั้น หากสินค้าที่เราใช้จ่ายเพื่อการบริโภคสูงสุดกลับคือสัญญะของมันต่างหาก ในปัจจุบัน ผู้ขายไม่ได้ขายเพียง -สินค้า- แต่สิ่งที่เขาขายกลับคือนัยยะซ่อนเร้นของการ -บริโภคสินค้า- เราถูกทำให้เชื่อว่าจะมีผิวขาวผุดผ่องเหมือนดาราคนนั้นเมื่อใช้ครีมยี่ห้อนี้ หรือมีสาวมากมายมากรี๊ดใส่ หากใช้รถยี่ห้อนู้น หรือได้รับการเลื่อนตำแหน่ง เพียงเพราะใช้มือถือยี่ห้อโน้น เราบริโภคความหมายลวงมากกว่าตัวสินค้า เราบริโภค lifestyle มากกว่าวัตถุจริงๆ เราบริโภคไม่ใช่เพราะเราขาดพร่อง แต่เพราะเราต้องการเปลี่ยนสถานะตัวเองจากคนธรรมดาไปเป็น -คนสำคัญ- คนที่ -แตกต่าง- คนที่ -เป็นตัวของตัวเอง-
น่าเสียดายท Film ี
ความแตกต Girls างที่ว่าไม่ได้มีอยู่จริง เ xราะการขายให้ทางเลือกจำกัดอยู่แค่ -oีที่สุดเมื่อใช้-yละ -ไม่เอาไหนหากไม่ได้ใช้- การบริโภคจึงไม่ได้ทำให้เรากลายเป็นคนที่แตกต่าง หากกลับทำให้เรากลายเป็นคนที่เหมือนกันจนน่าขนลุก เราแข่งกันบริโภคอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อที่จะพบว่า เรากลายเป็นคนที่เหมือนๆ กัน กล้าที่จะอย่างเหมือนๆ กัน ซึ่งนั่นเป็นข้อดีของนักโฆษณา ในการที่จะสร้าง -ความแตกต่าง- ประหลาดๆ ขึ้นมาอีกเล็กน้อย เพื่อให้เราเอาเป็นเอาตายกับมันอีกต่อไป